Het Nieuwe Normaal - Negroni

Het Nieuwe Normaal - Negroni

Is covid-19 zwaar en lastig, onze huisschrijver Philip Willaert schildert in deze rubriek de positieve kanten ervan en de prachtkansen voor morgen. In de anderhalvemetermaatschappij zijn de grote ontdekkingen na Columbus terug begonnen en is ook de architectuur in het nieuwe normaal hiervan niet gespaard.

Negroni

Vanuit mijn coronaveilige achterkamer hoor ik het eentonig gezoem van een grasmaaier. Het geluid appelleert me aan de nijvere drukte van het pre-coronatijdperk. In mijn straat ligt een bouwwerf al weken te ijlen uit verlatenheid. Het is een zwijgzame woestijn van baksteen, gestapelde isolatie en verloren cementzakken. Een enkele ziel met bouwhelm werkt ongestoord door. Wellicht een Poolse bouwvakker die niet meer op tijd is thuisgeraakt. De economische druk neemt toe. Mensen willen weer de handen laten wapperen. Corona is vreselijk duur en de staatsschuld is aanzienlijk. Helaas is het nog niet voorbij. Het virus is een slome jongen. Vandaag 190 verse doden zonder volledige bijtelling van de ouderlingen uit de rusthuizen. Dat is even diep zuchten. De nieuwe regels omtrent social distancing roepen vragen op nu er versoepeling komt. Straks zijn mondkapjes verplicht in volgepropte treinen, bussen en trams. Overdracht verzekerd hoorde ik een viroloog uitleggen. Familie thuis ontvangen kan met mondkapjesmaat. 

De grasmaaier zeurt nog een tijdje door. Dan die plotse stilte in de stedelijke ruimte waar je een spitsmuis zijn staart kan horen roeren. Op mijn door zon overgoten koertje vliegen mussen af en aan in de weelderige bamboestruik. Het geritsel stemt me vrolijk, het doet mij goesting krijgen om deze zonnige lente vol nieuwe energie en vol van aanlokkelijke kleuren en geuren te omhelzen. Ik klamp mij eraan vast. Vooralsnog heb ik noch tijd noch zin om te peilen naar de diepste lagen van de menselijke wanhoop, al is die er wel. Liever speur ik naar veerkracht en moed. Op mijn LinkedIn-pagina zie ik tal van mijn vrienden-architecten projecten binnenhalen. Door de grote ramen zie ik weer leven bij het architectenbureau Vandecasteele – Vanhooren bij mij om de hoek. Een signaal van beterschap en geruststellende hoop. Nu de rest nog.

Straks loop ik, zoals elke dag, weer barrevoets over het verlaten strand van Oostende. Geen getier of opblaasbare krokodillen, geen zwemvliezen, geen symfonie van hoge joelende recreatieklanken. Veel neergelaten rolluiken van de tweede verblijven. Het is te vroeg om de badmuts nu al  op te zetten. De oneindige glinstering op het zeeoppervlak voert me naar de machtige zeegezichten van de negentiende-eeuwse fotograaf Gustave Le Gray. De grillige wolkenformaties en het schijnsel van een stekende zon achter het wolkendek overrompelt het oog. Terwijl de avond valt, het laatste streepje zonlicht de keukenmuur vaarwel heeft gezegd, en de mussen thuis voor hun teveetjes zitten, geniet ik voldaan van een ijsgekoelde Negroni.

  • Aangemaakt op .

Adressen

België
MediaXel
Maria van Hongarijelaan 64
BE - 1083 Brussel
+32 (0)2 772 40 47
+32 (0)2 771 98 01 (fax)

Frankrijk
MMG SAS
55 avenue Marceau
FR - 75116 Paris

Contact

Secretariaat : Pascale Cloots

Advertenties :

Hoofdredacteur : Nicolas Houyoux

Social : Vincent de Puydt

MediaXel bvba - © 2019 - 
Verantwoordelijke uitgever : Philippe Maters, Maria van Hongarijelaan 64, BE - 1083 Brussel