Parkeerbeleid is een van de weinige beleidsdomeinen waar je als gemeente álle knoppen zelf in handen hebt. Het bepaalt ook hoeveel ruimte er overblijft voor mensen. Met een slim parkeerbeleid kunnen gemeenten straten vergroenen, winkelkernen aantrekkelijker maken, zoekverkeer terugdringen en duurzame mobiliteit stimuleren. De impact is groot: tot 30 procent van het stadsverkeer bestaat uit automobilisten die op zoek zijn naar een parkeerplaats. Minder auto’s die rondjes rijden, betekent dus meer leefkwaliteit voor bewoners en bezoekers.
Toegegeven: “parkeren is strijd,” zei een mobiliteitsambtenaar ons ooit, en “parkeerbeleid is politieke zelfmoord,” vulde een schepen aan om er vervolgens toch mee door te gaan, omdat hij vond dat het moest. Voor hen, en voor iedereen in een gemeentehuis die zich in hen herkent, schreven we deze Expert Talk over sturend parkeerbeleid: een ladder van zes treden, van tellen tot bouwen. Geen pleidooi om alles ineens te doen in één grote sprong, wel om gerichter te beginnen. — Tijs Veyt, Expert Parkeerbeleid bij Sweco
Lees meer over "Een parkeerladder, geen sprong"
Het vervolg van dit artikel is een parkeerladder van zes treden: meten, tijd, rechten, tarief, laden, bouwen. De volgorde is geen toeval; elke trede maakt de volgende mogelijk en elke trede hogerop veronderstelt de vorige. Je moet niet bovenaan geraken: een gemeente van vijftienduizend inwoners die de eerste drie treden goed zet, voert beter parkeerbeleid dan een centrumstad die op trede zes een gebouw belooft zonder trede vier op orde. Wat je wél moet vermijden, is dat treden elkaar tegenwerken, daarover gaandeweg meer, want dat is de meest gemaakte en duurste valkuil.
![EQUITONE [inspira] - EQUITONE](https://www.architectenkrant.be/images/banners/2026-21-equitone-nl.png)
